وشیشه خوردتر از هر شیشه و هر آوار

تحمل این همه وزن بی وزن آب و زمین

نوشخوار کنندگان حماقت بسیارند هنوز

وتو ای برادر من

دنیا به اندازه ی بیست و چهارساعت بزرگ است

تو به انتظار من مینشینی

میدانم خدا بزرگتر از ماست

لعنت....

ولعنت ابدی بر تو و هزازان کس مثل تو

راه که می روی چیزی غلیظ می شود مدام

سیاه سیاه...مو...تار تار...چشم چشم

این بادها که شمالی می آیند و سرد

خنکی را تکه می کنند میان ما.

تو می روی و سیاه پوش می شوم برای خودم

و می نشینم برای خودم...بست...چهل روز....در مسجد جزامیان

بانوی تاریک پوش

عطر موهایت را می شنوم و حکایتی مکرر...

تنها به راه خودم ادامه می دهم

و کلاغ ها را برای خودم نگه می دارم

دریا برای شما الهه گان من...آسوده بخوابید

هنوز زنده ام

و نفس می کشم

من بار میکشم اقیانوسی را که با من است

آویزانم من میان دو هیچ به وزن زمینی پولادی

و گیج می خورم میان خودم با بودا و چای داغش

سکوت می کنم

حلزونم من با موی سیاه...

تو در کجای جهان ایستاده ای

درلحظه های بر نگشتن موج ها

  ریزه های نان را می اندازی روی آب

دلت با ماهی هاست

                     که یک جا جمع می شوند.

موهایت را

           به سمت برگشتن موج ها

                                 شلال می کنی

                                                   روی سینه ام

                                 نفس ها

                                     با

                                موج ها

                               جا به جا می شوند.

      نمی دانم

                در لحظه های بعد

                         که ماهی ها باز می گردند

                                                دلت با من خواهد بود؟

   از امین حامی خواه

چیزی هم فرو نمی آید از جنس کلمات

پس سکوت می کنم

زمانه...زمانه ی انزوای پیچ در پیچ است

حلزونم من...